غزل ۵۲۶ - مست آمدم امشب، که سر راه بگیرم

مست آمدم امشب، که سر راه بگیرم
یک بوسه به زور از لب آن ماه بگیرم ۱

دانم که: دهد عقل نکوخواه مرا پند
لیکن عجب ارپند نکوخواه بگیرم ۲

تا هیچ کسم راز دل ریش نداند
این اشک روان بر رخ چون کاه بگیرم ۳

هر چند بکوشید که بیگاه بیاید
من نیز بکوشم که ز ناگاه بگیرم ۴

گر زانکه به بالای بلندش نرسد دست
در دست کنم زلفش و کوتاه بگیرم ۵

از چاه ز نخ گر ندهد آب، چو دزدان
بر قافلهٔ عشق سر چاه بگیرم ۶

دست ار به رکابش نتوانیم رسانید
باشد که عنان دل گمراه بگیرم ۷

زان ساعد و زلف ار کمری سازم و طوقی
تاج از ملک و باج سر از شاه بگیرم ۸

با اوحدی ار حیلت روباه کند خصم
من نیستم آن شیر که روباه بگیرم ۹