غزل ۵۵۷ - به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم

به آن سرم که: سر خود ز می چو مست کنم
گذر به کوچهٔ آن ترک می‌پرست کنم ۱

به خیره سوختنم دست یافت دوست، مگر
به چاره ساختن آن دوست را به دست کنم ۲

به گردن دلم از نو درافگند بندی
از آن کمند چو آهنگ بازرست کنم ۳

دلم به دام بالها در اوفتد چون صید
چو یاد صید که از دام من بجست کنم ۴

هوای قد بلندش مرا چو پست کند
نوای گفتهٔ خود را بلند و پست کنم ۵

دلم به تیر غمش خسته گشت و می‌خواهم
که جان خود هدف آن کمان و شست کنم ۶

گرم طلب کنی، ای اوحدی، ازان درجوی
که من به خاک سر کوی او نشست کنم ۷