غزل ۵۶۷ - ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم

ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم
بر من ترحمی کن،بنگر: که بی‌تو چونم؟ ۱

غافل شدی ز حالم، با آنکه دور بینی
عاجز شدم ز دستت، با آنکه ذوفنونم ۲

تریاک زهر خوبان سیمست و من ندارم
درمان درد عاشق صبرست و من زبونم ۳

هر کس گرفت با خویش از ظاهرم قیاسی
بگذار تا ندانند احوال اندرونم ۴

گر خون خود بریزم صدبار در غم تو
دانم که: بار دیگر رخصت دهی به خونم ۵

دل خواستی تو از من، تشریف ده زمانی
گر جان دریغ بینی، از عاشقان دونم ۶

از بس فسون که کردم افسانه شد دل من
خود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم ۷

میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟
باری، نگاه می‌کن در قامت چو نونم ۸

گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشد
من چون کنم صبوری آخر؟ که بی‌سکونم ۹