غزل ۵۶۸ - درد تو برآورد ز دنیا و ز دینم

درد تو برآورد ز دنیا و ز دینم
با مایهٔ عشق تو آن نه باد و نه اینم ۱

چشم همه آفاق به دیدار تو بینند
تا پردهٔ ز رخ برنکنی هیچ نبینم ۲

تحصیل تو مقدور و من آسوده روا نیست
از خرمن اقبال چرا خوشه نچینم؟ ۳

اندیشهٔ مستوری و دین داشتنم بود
سودای تو نگذاشت که مستور نشینم ۴

از گنج وصالت به سعادت برسد زود
گر خاتم لعل تو شود ملک نگینم ۵

تا ماه تشبه به رخت کرد ز خوبی
با ماه به پیکارم و با مهر به کینم ۶

گر نور تو در خلق نبینم ز دو گیتی
هم گوش فروبندم و هم گوشه نشینم ۷

پایی به کرم بررخ من نیز همی نه
کندر سر کویت نه کم از خاک زمینم ۸

چون اوحدی از وصل به شاهی برسم زود
گر خاتم لعل توشود ملک یمینم ۹