غزل ۵۷۰ - ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم

ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم
ولی تعلق خاطر نمی‌هلد که نشینم ۱

سوار گشتم و گفتم: ز دست او ببرم جان
کمند عشق بیفگند و درکشید ز زینم ۲

گناه من همه در دوستی همین که: بر آتش
گرم چو عود بسوزد، گناه دوست نبینم ۳

ز من حکایت مهر و حدیث عشق چه پرسی؟
که رفت عمر درین محنت و هنوز برینم ۴

کمین ز چشم کماندار او، رواست که سازد
مرا که نیست کمان چنان، چه مرد کمینم؟ ۵

کدام خواب گرانت ربوده بود؟ نگارا
که هیچ گوش نکردی به ناله‌های حزینم ۶

قدم به پرسش من، دیر شد، که رنجه نکردی
کنون که رنج بتر شد، بپرس بهتر ازینم ۷

مرا به شربت و دارو نیاز و میل نباشد
دوای درد من این مایه بس که: درد تو چینم ۸

به بوستان مبر، ای اوحدی، مرا ز بر او
که با شمایل او فارغ از بهشت برینم ۹