غزل ۵۸۲ - باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم

باز قلندر شدیم، خانه بر انداختیم
عشق نوایی بزد، خرقه در انداختیم ۱

شعله که در سینه بود سوز به دل باز داد
مهر که با زهره بود بر قمر انداختیم ۲

عقل ریا پیشه را خوار بهشتیم زود
نفس بداندیش را در سقر انداختیم ۳

گرک هوس را به عنف دست ببستیم و دم
مرغ هوا را به زجر بال و پر انداختیم ۴

معنی بی‌اصل را نقش بشستیم پاک
صورت ناجنس را از نظر انداختیم ۵

در دل ما هر چه بود، جز هوس و یاد حق
این بستردیم پاک، آن به در انداختیم ۶

زود به خسرو بر این قصهٔ شیرین، که ما:
زحمت فرهاد را از کمر انداختیم ۷

از گل بستان وصل یک دو سه دامن بیار
کان علف تلخ را پیش خر انداختیم ۸

زقهٔ یک مرغ بود، طعمهٔ یک مور گشت
هر چه به ایام بر یک دگر انداختیم ۹

ای که به تشویش ما دست برآورده‌ای
تیغ چرا میکشی؟ چون سپر انداختیم ۱۰

یاد سپاهان میار، هیچ، که ما سرمه‌وار
خاک درش، اوحدی، در بصر انداختیم ۱۱