غزل ۶۱۸ - چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن

چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن
ضرورتست در آن آستان به سر گشتن ۱

من از برای چنان آفتاب رخساری
چو سایه عار ندارم ز دربدر گشتن ۲

چون در میان نتوان کرد دست با شیرین
ضرورتست چو فرهاد در کمر گشتن ۳

اگر چه شد سخن عشق من به گیتی فاش
بدین سخن نتوانم ز دوست بر گشتن ۴

گرم به تیغ زند چاره‌ای نمی‌دانم
بجز سپاس پذیرفتن و سپر گشتن ۵

ازو به تیر قضا روی برنگردانم
ز دوست حیف بود خود بدین قدر گشتن ۶

به دوست گوی که: رحمت کن، ای نسیم صبا
که نیست ممکن ازین دل شکسته‌تر گشتن ۷

حدیث من همه عالم برفت و خلق شنید
وزین حدیث نخواهد ترا خبر گشتن ۸

ندانمت که چه افیون فگنده‌ای درمی
که باز عادت ما حیرتست و سر گشتن ۹

به جست و جوی تو آشفته می‌کنندم نام
ز بس به بازار و کوچه در گشتن ۱۰

چو اوحدی سخن از آب دیده خواهد گفت
گزیر نیست حدیث مرا ز تر گشتن ۱۱