غزل ۶۲۴ - از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟

از تو مرا تا به کی بی‌سر و سامان شدن؟
در طلب وصل تو زار و پریشان شدن؟ ۱

هر نفسم خون دل ریزی و گویی: مگوی
واقعه‌ای مشکلست: دیدن و نادان شدن ۲

من ز تو درمان دل جستم و دشمن شدی
مصلحت من نبود در پی درمان شدن ۳

زلف تو در بند آن هست که: شادم کند
گر نزند روی تو رای پشیمان شدن ۴

روی ترا عادتست، زلف ترا قاعده
دل بربودن ز من هر دم و پنهان شدن ۵

هر چه تو خواهی بکن، زانکه نه کار منست
با چو تو مسکین کشی دست و گریبان شدن ۶

خلق به دیر و به زود راه به پایان برند
رای ترا هیچ نیست راه به پایان شدن ۷

بر دل ویران من طعنه زدن تا به چند؟
بین که: چه گنجی دروست با همه ویران شدن ۸

کار تو پیمان شکن نیست به جز سرکشی
کار دل اوحدی بر سر پیمان شدن ۹