غزل ۶۴۸ - ای مکان تو از مکان بیرون

ای مکان تو از مکان بیرون
سر امرت ز کن فکان بیرون ۱

در وجودی و از وجود به در
در جهانی و از جهان بیرون ۲

آسمان و زمین تو داری، تو
از زمین وز آسمان بیرون ۳

فتنه‌ای در میان فگنده ز عشق
خویشتن رفته از میان بیرون ۴

ساعتی نیستی ز دل خالی
نفسی نیستی ز جان بیرون ۵

آن و اینت به فکر چون یابند؟
ای تو از فکر این و آن بیرون ۶

بنشینی و از نشستن خود
بینشانی و از نشان بیرون ۷

آخر و اولی و بودن تو
ز آخر و اول زمان بیرون ۸

چون دل اوحدی زبون تو شد
این سخن رفتش از زبان بیرون ۹