غزل ۶۵۸ - بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او

بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او
وآن غمزهٔ چو تیر و رخ مهربان او ۱

انگشت می‌گزد به تحیر کمان چرخ
ز انگشت رنگ داده و انگشتوان او ۲

گر جان من طلب کند، از وی دریغ نیست
بشنو، که این دروغ نگفتم به جان او ۳

گو: بوسه‌ای به جان بفروش، ار زیان کند
دل نیز می‌دهم، که نخواهم زیان او ۴

با دشمنان دوست کنم دوستی مدام
زیرا که غیرت آیدم از دوستان او ۵

از وی بپرس حال من، ای باد صبح دم
باشد که نام من برود بر زبان او ۶

آن کو به حسن فتنهٔ آخر زمان بود
ناچار فتنها بود اندر زمان او ۷

آن موی او به پای رسد، گر فرو کشی
لیکن به لاغری نرسد در میان او ۸

گویی طبیب خفتهٔ ما را خبر نبود:
کامشب نخفت تا به سحر ناتوان او ۹

روزی که جان اوحدی از تن جدا شود
از دوستی جدا نشود استخوان او ۱۰

از ذوقهای شعر روانش بسی که خلق
گویند: کافرین خدا بر روان او ۱۱