غزل ۶۵۷ - من از مادری زادم که پارم پدر بود او

من از مادری زادم که پارم پدر بود او
شدم خاک آن پایی کزین پیش سر بود او ۱

ز عالم همی جستم نشان دل آرایش
چو عالم شدم بر وی ز عالم به در بود او ۲

از آن راه بین گشتم که هر جا رخ آوردم
دلم را دلیل ره، مرا راهبر بود او ۳

ز خاطرت نرفت آن نقش و از دل نشد خالی
کجا رفتی از خاطر؟ که نقش حجر بود او ۴

قمروار حالم ار کمابیش بود چندی
شد امسال شمس آن مه، که عمری قمر بود او ۵

ز بس قطره باران که فیضش فراهم زد
چو دریا شد آن آبی، که وقتی شمر بود او ۶

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم
نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او ۷

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟
که اندر طریق ما عجب بی‌خبر بود او! ۸

مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت
که من بار می‌بستم، به جانبی دگر بود او ۹