غزل ۶۶۳ - گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو

گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو
نتوانم که زمانی نکنم یاد از تو ۱

گفته بودی که: به فریاد تو روزی برسم
کی به فریاد رسی؟ ای همه فریاد از تو ۲

دانم این قصه به خسرو برسد هم روزی
که: تو شیرینی و شهری شده فرهاد از تو ۳

اگر امشب سر آن زلف به من دادی، نیک
ورنه فردا من و پای علم و داد از تو ۴

گر تو، ای طرفهٔ شیراز، چنین خواهی کرد
برسد فتنه به تبریز و به بغداد از تو ۵

دوش گفتی: به دلت در زنم آتش روزی
چه دل؟ ای خرمن دلها شده بر باد از تو ۶

دل ما را غم هجر تو ز بنیاد بکند
خود ندیدیم چنین کار به بنیاد از تو ۷

اوحدی را مکن از بند خود آزاد، که او
بنده‌ای نیست که داند شدن آزاد از تو ۸