غزل ۶۶۵ - تو سروی ، بر نشاید چیدن از تو

تو سروی ، بر نشاید چیدن از تو
تو ماهی، مهر نتوان دیدن از تو ۱

من آشفته دل را تا کی آخر
میان خاک و خون غلتیدن از تو؟ ۲

به گردان رخصت خونم به عالم
که رخصت نیست برگردیدن از تو ۳

گرم صد آستین بر رخ فشانی
نخواهم دامن اندر چیدن از تو ۴

ترا چون هیچ ترسی از خدا نیست
همی باید مرا ترسیدن از تو ۵

گناهم نیست اندر عشق و گر هست
گناه از بنده و بخشیدن از تو ۶

اگر صد رنج باشد اوحدی را
شفا یابد به یک پرسیدن از تو ۷