غزل ۷۰۷ - ای فراق تو مرا عقل و بصارت برده

ای فراق تو مرا عقل و بصارت برده
دل من کافر چشم تو به غارت برده ۱

بر دل شیفته هجر تو جفاها کرده
از تن سوخته مهر تو مهارت برده ۲

دل ما را، که سپاهی نتوانستی برد
غمزهٔ شوخ تو در نیم اشارت برده ۳

دوستان را همه خون ریخته چشم تو وز آن
دشمنان در همه آفاق بشارت برده ۴

شوق روی تو به زنجیر کشش هر سحری
بر سر کوی تو ما را به زیارت برده ۵

من ازین دیدهٔ خونبار شبی می‌بینم
سیل برخاسته و شهر و عمارت برده ۶

بی‌تو هر وقت که آهنگ نمازی بکنم
اشک خون چهرهٔ ما را ز طهارت برده ۷

اوحدی پیش دهان تو زبان بسته بماند
گر چه بود از دگران گوی عبارت برده ۸