غزل ۷۲۸ - پدید نیست اسیران عشق را خانه

پدید نیست اسیران عشق را خانه
کجاست بند؟ که صحرا گرفت دیوانه ۱

چنان ز فرقت آن آشنا بنالیدم
که خسته شد جگر آشنا و بیگانه ۲

نخست گفتمت: ای دل، به دام آن سر زلف
مرو دلیر، که بیرون نمی‌بری دانه ۳

چه سنگ غصه که بر سر زنم حسودان را!
گرم رسد به دو زلف تو دست چون شانه ۴

به نقدم از همه آسایشی برآوردی
پدید نیست که کامم برآوری، یا نه ؟ ۵

گرت شبی به سر کوی ما گذار افتد
مکوب در، که کسی نیست اندرین خانه ۶

نه من اسیر تو گشتم، که هر کرا بینی
چو اوحدی هوسی می‌پزد جداگانه ۷