غزل ۷۸۴ - دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری

دیده بسیار نگه کرد به هر بام و دری
بجزو در نظر عقل نیامد دگری ۱

خبر محنت ما در همه آفاق برفت
که چه دیدیم ز دست ستم بی‌خبری؟ ۲

ای که چون باد بهر گوشه گذاری داری
خود چه بادی که ازین گوشه نداری گذری؟ ۳

نه قضایی بسر عمر من آمد ز غمت
که از آن یاد توان کرد به عمری قدری ۴

سفرم هم به سر کوی تو خواهد بودن
گر بیابم ز کمند تو جواز سفری ۵

زان درختی که درین باغچه بالای تو کشت
آه! اگر دست تمنا برسیدی ببری ۶

دیر تا بر کمر تست دو چشمم چون طرف
بیش ازین طرف نشاید که بود بر کمری ۷

رفتن مهر تو از سینهٔ من ممکن نیست
همچو نامی که کسی نقش کند بر حجری ۸

هیچ دانی سر من بر سر کوی تو چنین
به چه تشبیه توان کرد؟ به خاکی و دری ۹

هر شب از درد فراق تو بگریم تا روز
عجب، ای گریهٔ شبها، که نکردی اثری! ۱۰

گر دل اوحدی از درد تو خون شد نه عجب
کار عشقست و میسر نشود بی‌جگری ۱۱