غزل ۸۰۲ - جهد بکن تا که به جایی رسی

جهد بکن تا که به جایی رسی
درد بکش، تا به دوایی رسی ۱

بر سر آن کوچه بسی برگهاست
خیز و برو، تا به نوایی رسی ۲

پیرهنی چاک نکردی به عشق
کی ز بر او به قبایی رسی؟ ۳

تا نشوی فارغ و یکتا، کجا
از سر آن زلف بتایی رسی؟ ۴

بس که به بوسی تو زمینش ز دور
تا که به بوسیدن پایی رسی ۵

گر تو درآیی ز پی کاروان
زود به آواز درایی رسی ۶

از صف دل دور مشو، زانکه تو
هم ز دل خود به صفایی رسی ۷

ای که به مخلوق چنین غره‌ای
خود چه کنی؟ گربه خدایی رسی ۸

خواجه ترا چون ز غلامان شمرد
گر نگریزی به بهایی رسی ۹

یوسف خود را بتوانی ربود
گر به چنین گرگ‌ربایی رسی ۱۰

اوحدیا، سایه ز ما برمگیر
گر به چنین ظل همایی رسی ۱۱