غزل ۸۰۴ - بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشی

بخت یار ما باشد گر تو یار ما باشی
از میان بنگریزی، در کنار ما باشی ۱

دل چو در بلا افتد، رحمتی کنی بر دل
غم چو فتنه انگیزد، غمگسار ما باشی ۲

چشمت ار کمان گیرد، پایمرد دل گردی
زلفت ار کمین سازد، دستیار ما باشی ۳

چون به روز هجرانم، رخ ز من نپیچانی
چون شب گریز آید، یار غار ما باشی ۴

خود کجا روا باشد این؟ که ما بدین گونه
از تو دور وآنگهی تو هم در دیار ما باشی ۵

کار دیگران از تو راست گشت صد نوبت
ساعتی چه کم گردد؟ گر بکار ما باشی ۶

جای آشتی بگذار، گر به جنگ می‌آیی
آن چنان مکن کاخر شرمسار ما باشی ۷

زان ما شو، ای دلبر، تا ز دست هجرانت
چون اجل فراز آید، یادگار ما باشی ۸

عارت آید از شوخی با کسی وفا کردن
ترسی از وفاورزی، در شمار ما باشی ۹

اوحدی چو از تو شد آن خویش دان او را
تا چو نام خود گویم افتخار ما باشی ۱۰