غزل ۸۱۳ - جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟

جانا؛ غم ما نداشتن تا کی؟
ما را به جفا گذاشتن تا کی؟ ۱

شاخ طرب از زمین جانها تو
برکندن و غصه کاشتن تا کی؟ ۲

در حسرت خویش گونهای ما
زینگونه به خون نگاشتن تا کی؟ ۳

از لطف بما نگاه کن روزی
راز تو نگاهداشتن تا کی؟ ۴

بر یک دل مستمند سر گردان
صد درد و بلا گماشتن تا کی؟ ۵

در پای ستم چو خاک ره ما را
افگندن و برنداشتن تا کی؟ ۶

بر اوحدی شکسته، چون گردون
گردن ز جفا فراشتن تا کی؟ ۷