غزل ۸۷۱ - ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی

ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
باز آی، که دل خسته شد از بار جدایی ۱

هر چند مرا هیچ نخوانی که: بیایم
این نامه نبشتم که: بخوانی و بیایی ۲

ما را همه کاری به فراق تو فرو بست
باشد که ز ناگه در وصلی بگشایی ۳

گفتی که: ز تقصیر تو بود این همه دوری
تقصیر چه باشد؟ چو ندانم که: کجایی؟ ۴

از بار غم خویش نبایست شکستن
ما را که شب و روز تو بایستی وبایی ۵

ای رفته و بر سینهٔ ما داغ نهاده
سوگند به جان تو که: اندر دل مایی ۶

هر چند پسند همه خلقی ز لطافت
اینت نپسندیم که در عهد نیایی ۷

بنمای بنا معقتدانم رخ رنگین
تا بیش نپرسند که: دیوانه چرایی؟ ۸

ز آیینه عجب دارم آرام نمودن
وقتی که تو آن روی به آیینه نمایی ۹

اندر دل یکتا شدهٔ اوحدی امروز
سوزیست که آتش برساند به دوتایی ۱۰