قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ - وله علیه الرحمه

جهان به دست تو دادند، تا ثواب کنی
خطا ز سر بنهی، روی در صواب کنی ۱

فلک چو نامه فرستد ز مشکلی به جهان
به فکر خویشتن آن نامه را جواب کنی ۲

شود به عهد تو بسیار فتنه‌ها بیدار
چو عشق بازی و سیکی خوری و خواب کنی ۳

مهل خراب جهان را به دست ظلم، که زود
تو هم خراب شوی، گر جهان خراب کنی ۴

چو دور دولت تست، ای امیر ملک، بکوش
که نام نیک درین دولت اکتساب کنی ۵

بدانکه: نام شبانی نیاید از تو درست
که گله را همه در عهدهٔ ذئاب کنی ۶

شود چو قصهٔ عود و رباب قصهٔ تو
چو دل بدعد دهی، گوش بر رباب کنی ۷

به قتل دشمن خود گر شتاب نیست ترا
یقین شناس که: بر قتل خود شتاب کنی ۸

روا مدار که: از بهر پهلوی بریان
هزار سینه به سیخ جفا کباب کنی ۹

قراضهای زر بیوگان مسکینست
قلادها که تو در گردن کلاب کنی ۱۰

میان دوزخ و خلق تو بس تفاوت چیست؟
چو خلق را همه از خلق خود عذاب کنی ۱۱

ترا از آنچه که چون گل در آتشست کسی؟
که جای خویشتن اندر گل و گلاب کنی ۱۲

نگاه کن: که گر اینها که میکنی با خلق
کنند با تو زمانی، چه اضطراب کنی؟ ۱۳

به جانب تو نهان بس خطابهاست ز غیب
ولی تو گوش نداری، که بر خطاب کنی ۱۴

چو پیر گشتی و پیری رسول رفتن تست
چه اعتماد بر این خیمه و طناب کنی؟ ۱۵

به پیش آب جهان خانه‌ایست بی‌بنیاد
نه محکمست عمارت، که پیش آب کنی ۱۶

ز سر جوان نتوانی شد، ار چه در پیری
ز مشک سوده سر خویش را خضاب کنی ۱۷

به قول اوحدی ار ذره‌ای برآری سر
ز روشنی رخ خود را چو آفتاب کنی ۱۸