قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - وله غفرالله ذنوبه

اگر حقایق معنی به گوش جان شنوی
حدیث بی‌لب و گفتار بی‌زبان شنوی ۱

دلت جگر بگرفتست، ورنه راز سپهر
ز ذره ذرهٔ گیتی زمان زمان شنوی ۲

ز ناقلان زمین پند گوش کن، باری
چو آن حضور نداری کز آسمان شنوی ۳

چو پای بستهٔ این قبه گشته‌ای، ناچار
درو هر آنچه بگویی سخن، همان شنوی ۴

به اعتقاد تو بر فعل جز یقینی نیست
گرت به فعل بگویم، به صد زبان شنوی ۵

حدیث با تو به اندازهٔ تو باید گفت
که گر بلند کنم اندکی، گران شنوی ۶

بو اعظان نکنی گوش، غیر آن ساعت
که نام جنت و حلوای رایگان شنوی ۷

به بوی سود کنی ترک خانه، ور نی تو
سفر کجا کنی، ار قصهٔ زیان شنوی؟ ۸

حدیث پیر ریایی ز عارفی بررس
که آنچنانکه فراخور بود چنان شنوی ۹

اگر طریق هدایت روی تو، شرط آنست
که هر حدیث که خواهی، ز اهل آن شنوی ۱۰

و گر نه نان به بهای کلیچه باید خورد
چو وصف آن تو هم از صاحب دکان شنوی ۱۱

سخن به ریش دراز و به ریش کوته نیست
سخن بزرگ بود کان ز خرده‌دان شنوی ۱۲

میان بره و گرگ آنزمان بدانی فرق
که کارنامهٔ این گله از شبان شنوی ۱۳

چو غول نام دلیلی برد، روا نبود
که ریش برکنی، ای خواجه و روان شنوی ۱۴

تو خود به باغ رو و گوش کن که: سرد بود
اگر فضیلت بلبل ز باغبان شنوی ۱۵

کسی که فرق نداند میان قالب و جان
حدیث قالبی او چرا به جان شنوی؟ ۱۶

سخن، که از نفس ناتوان شود صادر
یقین بدان تو که: البته ناتوان شنوی ۱۷

اگر بود خرد پیر با جوانی جفت
روا بود سخن پیر کز جوان شنوی ۱۸

به رهروی رو و گر مشکلیت هست بپرس
که حل مشکل خود از چنین کسان شنوی ۱۹

فتوح میطلبی؟ شعر اوحدی میخوان
که این غرض، که تو داری در آن میان شنوی ۲۰