حکایت - مرشدی را ملامتی افتاد

مرشدی را ملامتی افتاد
در مریدان قیامتی افتاد ۱

به خصومت میان فرو بستند
وز پی خصم او برون جستند ۲

زان مریدان یکی که داناتر
به فنون هنر تواناتر ۳

در تحمل ز بس تمام که بود
بنجنبید از آن مقام که بود ۴

حاضری چون دلش شکیبا دید
از وی آن حال را نه زیبا دید ۵

گفت: حقی که در شمار آید
این چنین روز را به کار آید ۶

آنمریدش جواب داد که: باش
دل خویش و درون ما مخراش ۷

شیخ را از من این نباشد چشم
بر من از خامشی نگیرد خشم ۸

رنج او چون هبا توان کردن
خرقه دیگر قبا توان کردن ۹

باز چون تخم فتنه پاشد شیخ
با مریدان چه کرده باشد شیخ؟ ۱۰

تا کسی راسخ و امین نبود
لایق صحبتی چنین نبود ۱۱

گر تو خواهی که کار دین سازی
بار دنیی ز خود بیندازی ۱۲

نقش لوح خودی چو بتراشی
قلمش رخ نهد به جماشی ۱۳

گر کند بر تو بی‌ادب انکار
تو بکوش و ادب نگه میدار ۱۴