غزل ۵۸ - ای که شهد شکربن تو برد آب نبات

ای که شهد شکربن تو برد آب نبات
خاک خاک کف پای تو شود آب حیات

بشکر خنده ز تنک شکر شورانگیز
تا شکر ریخته‌ئی ریخته‌ئی آب نبات

از دل تنگ شکر شور برآمد روزی
که برآمد ز لب چشمهٔ نوش تو نبات

گر بخونم بخط خویش برات آوردی
نکشم سر ز خطت زانک بوجهست برات

منکه جز آب فراتم نشود دامنگیر
پیش جیحون سرشکم برود آب فرات

آنچنان درصفت ذات تو حیران شده‌ام
که نخواهم که رود جز سخن از ذات و صفات

در وفا چشم ندارم که ثباتت باشد
که توقع نتوان داشتن از عمر ثبات

گر ز کوتی بود این نعمت زیبائی را
روی زیبا بنما یک نظر از وجه زکوة

خواجو از عشق تو چون از سرهستی بگذشت
بوفات آمد و برخاک درت کرد وفات