هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که به بیان درد و رنج عشق، وفاداری عاشقان، و بیپایانی راه عشق میپردازد. شاعر از فراق و جفای معشوق شکایت میکند، اما در عین حال عشق را ارزشمند و حیاتبخش میداند. همچنین، اشارهای به برتری عشق بر زهد و تقوا دارد و تأکید میکند که بدون هدایت، پیمودن راه عشق ممکن نیست.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۱۹۲ - بدایت غم عشاق را نهایت نیست
بدایت غم عشاق را نهایت نیست
نهایت ره مشتاقرا بدایت نیست
سخن بگوی که پیش لب شکر بارت
حدیث شکر شیرین به جز حکایت نیست
بسی شکایتم از فرقت تو در جانست
وگرنه از غم عشقت مرا شکایت نیست
گرم بتیغ جفا میکشی حیات منست
چرا که قصد حبیبان به جز عنایت نیست
چنین شنیدهام از راویان آیت عشق
که در قرائت دلدادگان روایت نیست
کدام رند خرابات دیدهئی کو را
هزار زاهد صد ساله در حمایت نیست
مباش منکر احوال عاشقان خواجو
که قطع بادیهٔ عشق بی هدایت نیست
نهایت ره مشتاقرا بدایت نیست
سخن بگوی که پیش لب شکر بارت
حدیث شکر شیرین به جز حکایت نیست
بسی شکایتم از فرقت تو در جانست
وگرنه از غم عشقت مرا شکایت نیست
گرم بتیغ جفا میکشی حیات منست
چرا که قصد حبیبان به جز عنایت نیست
چنین شنیدهام از راویان آیت عشق
که در قرائت دلدادگان روایت نیست
کدام رند خرابات دیدهئی کو را
هزار زاهد صد ساله در حمایت نیست
مباش منکر احوال عاشقان خواجو
که قطع بادیهٔ عشق بی هدایت نیست
۵۰۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۹۱ - زلف هندوی تو در تابست و ما را تاب نیست
گوهر بعدی:غزل ۱۹۳ - هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
