هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، مرغ، بلبل، نسیم صبحگاهی و باد صبا برای بیان احساسات عاشقانه و روحبخش استفاده میکند. شاعر از این عناصر برای انتقال مفاهیمی مانند عشق، امید، حیات و ارتباط با جهان معنوی بهره میبرد.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم معنوی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۹۲ - گل نهالی به بوستان آورد
گل نهالی به بوستان آورد
مرغ را باز در فغان آورد
سخنی بلبل از لبش میگفت
غنچه را آب در دهان آورد
نکهت نفحهٔ شمامهٔ صبح
مژدهٔ گل ببوستان آورد
دوستان را نسیم باد صبا
بوی انفاس دوستان آورد
نفس باد صبحدم چو مسیح
با تن خاک مرده جان آورد
هم عفا الله صبا که عاشق را
خبر یار مهربان آورد
درد خواجو بصبر به نشود
زانکه با خویش از آن جهان آورد
لیک نومید نیست کاب حیات
از سیاهی برون توان آورد
مرغ را باز در فغان آورد
سخنی بلبل از لبش میگفت
غنچه را آب در دهان آورد
نکهت نفحهٔ شمامهٔ صبح
مژدهٔ گل ببوستان آورد
دوستان را نسیم باد صبا
بوی انفاس دوستان آورد
نفس باد صبحدم چو مسیح
با تن خاک مرده جان آورد
هم عفا الله صبا که عاشق را
خبر یار مهربان آورد
درد خواجو بصبر به نشود
زانکه با خویش از آن جهان آورد
لیک نومید نیست کاب حیات
از سیاهی برون توان آورد
۴۶۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۱ - من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد
گوهر بعدی:غزل ۲۹۳ - کس نیست که دست من غمخوار بگیرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
