هوش مصنوعی:
این شعر از خواجوی کرمانی، عشق و رنجهای عاشقانه را با تصاویر زیبا و استعارههای غنی بیان میکند. شاعر از تشبیهات طبیعت مانند خورشید، زلف، و سنبل برای توصیف معشوق استفاده میکند و از فراموشی عهد قدیم و رنجهای عشق سخن میگوید. همچنین، تأثیر عشق بر عقل و جان آدمی را با عباراتی مانند «اله و مدهوش» و «خون خوردهاند» به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه، استفاده از استعارههای پیچیده و اشارات به رنجهای عشق ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی عبارات مانند «خون خوردهاند» ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
غزل ۳۵۶ - خورشید را ز مشک زره پوش کردهاند
خورشید را ز مشک زره پوش کردهاند
وانگه بهانه زلف و بنا گوش کردهاند
از پردلی دو هندوی کافر نژادشان
با آفتاب دست در آغوش کردهاند
در تاب رفتهاند و برآشفته کز چه روی
تشبیه ما بسنبل مه پوش کردهاند
کردند ترک صحبت عهد قدیم را
معلوم میشود که فراموش کردهاند
هر شب مغنیان ضمیرم ز سوز عشق
برقول بلبلان سحر گوش کردهاند
منعم مکن ز باده که ارباب عقل را
از جام عشق واله و مدهوش کردهاند
خواجو بنوش دردی عشقش که عاشقان
خون خوردهاند و نیش جفا نوش کردهاند
وانگه بهانه زلف و بنا گوش کردهاند
از پردلی دو هندوی کافر نژادشان
با آفتاب دست در آغوش کردهاند
در تاب رفتهاند و برآشفته کز چه روی
تشبیه ما بسنبل مه پوش کردهاند
کردند ترک صحبت عهد قدیم را
معلوم میشود که فراموش کردهاند
هر شب مغنیان ضمیرم ز سوز عشق
برقول بلبلان سحر گوش کردهاند
منعم مکن ز باده که ارباب عقل را
از جام عشق واله و مدهوش کردهاند
خواجو بنوش دردی عشقش که عاشقان
خون خوردهاند و نیش جفا نوش کردهاند
۵۳۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۵۵ - رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت بردهاند
گوهر بعدی:غزل ۳۵۷ - شام خون آشام گیسو را اگر چین کردهاند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
