غزل ۳۷۶ - چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند

چو خط سبز تو بر آفتاب بنویسند
بدود دل سبق مشک ناب بنویسند ۱

بسا که باده پرستان چشم ما هر دم
برات می بعقیق مذاب بنویسند ۲

حدیث لعل روان پرور تو میخواران
بدیده برلب جام شراب بنویسند ۳

معینست که طوفان دگر پدید آید
چو نام دیدهٔ ما برسحاب بنویسند ۴

سیاهی ار نبود مردمان دریائی
حدیث موج سرشکم به آب بنویسند ۵

سواد شعر من و وصف آب دیده نجوم
شبان تیره بمشک و گلاب بنویسند ۶

محرران فلک شرح آه دلسوزم
نه یک رساله که برهفت باب بنویسند ۷

چو روزنامهٔ روی تو در قلم گیرند
محققست که برآفتاب بنویسند ۸

خطی که مردم چشمم سواد کرد چو آب
مگر بخون دل او را جواب بنویسند ۹

برات من چه بود گر برآن لب شیرین
به مشک سوده ز بهر ثواب بنویسند ۱۰

سزد که بر رخ خواجو قلم زنان سرشک
دعای خسرو عالیجناب بنویسند ۱۱