هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و ارادت خود به معشوق سخن می‌گوید. او با بیان احساسات عمیق خود، از بوسیدن نامه‌ای که نام معشوق را بر خود دارد، یاد می‌کند و از بی‌پاسخی معشوق گلایه می‌کند. شاعر از سوز عشق و دلتنگی‌های خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که بر حال پریشان او رحم کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.

غزل ۶۲۵ - چو نام تو در نامه‌ئی دیده‌ام

چو نام تو در نامه‌ئی دیده‌ام
به نامت که بردیده مالیده‌ام

بیاد زمین بوس درگاه تو
سرا پای آن نامه بوسیده‌ام

ز نام تو وان نامهٔ نامدار
سر بندگی بر نپیچیده‌ام

جز این یک هنر نیست مکتوب را
و گرهست یاری من این دیده‌ام

که آنها که در روی او خوانده‌ام
جوابی ازو باز نشنیده‌ام

قلم چون سر یک زبانیش نیست
از آن ناتراشیده ببریده‌ام

ولی اینکه بنهاد سر بر خطم
ازو راستی را پسندیده‌ام

زبانم چو یارای نطقش نماند
زبانی ز نی بر تراشیده‌ام

بیا ای دبیر ار نداری مداد
سیاهی برون آور از دیده‌ام

چو زلف تو شوریده شد حال من
ببخشای برحال شوریده‌ام

سیه کرده‌ام نامه از دود دل
سیه روتر از خامه گردیده‌ام

چو خواجو درین رقعه از سوز عشق
بنی آتشی تیز پوشیده‌ام
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۲۴ - هیچ می‌دانی که دیشب در غمش چون بوده‌ام
گوهر بعدی:غزل ۶۲۶ - هردم آرد باد صبح از روضهٔ رضوان پیام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.