غزل ۸۲۲ - دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه

دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه
می‌رفت بسر وقت حریفان شبانه

بر لاله ز نیلش اثر داغ صبوحی
بر ماه ز مشکش گره جعد مغانه

یاقوت بمی شسته و آراسته خورشید
مرغول گره کرده و کاکل زده شانه

زلف سیهش را دل شوریده گرفتار
تیر مژه‌اش را جگر خسته نشانه

بگشوده نظر خلق جهانی ز کناره
بربوده میانش دل خلقی ز میانه

من کرده دل صدر نشین را سوی بحرین
با قافلهٔ خون ز ره دیده روانه

جامی می دوشینه به من داد و مرا گفت
خوش باش زمانی و مکن یاد زمانه

دوران همه در دست و تو در حسرت درمان
عالم همه دامست و تو در فکرت دانه

حیفست تو در بادیه وز بیم حرامی
بی وصل حرم مرده و حج بر در خانه

خواجو سخن از کعبه و بتخانه چه گوئی
خاموش که این جمله فسونست و فسانه

رو عارف خود باش که در عالم معنی
مقصود توئی کعبه و بتخانه بهانه