هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از تشبیهات و استعاره‌های زیبا برای بیان احساسات شاعر استفاده می‌کند. شاعر از عناصری مانند گوی و چوگان، تشنگان و کشتگان، عارفان و مطربان، و خورشید و سرو برای توصیف حالات درونی خود و ارتباطش با معشوق یا خدا بهره می‌برد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که دلش در خاک در معشوق گم شده و به دنبال بوی زلف مشکین اوست.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و تشبیهات نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارند تا به طور کامل درک شوند.

غزل ۹۱۲ - چون نی سر گشتهٔ چوگان چو گوی

چون نی سر گشتهٔ چوگان چو گوی
رو بترک گوی سر گردان بگوی

گوی چون با زخم چوگانش سریست
بوک چوگان سر فرود آرد بگوی

تشنگان را بر کنار جو ببین
کشتگانرا در میان خون بجوی

عارفان در وجد و ما در های های
مطربان در شور و ما در های و هوی

تشنهٔ خمخانه باشد جان من
کوزه‌گر چون از گلم سازد سبوی

گر شوم خاک رهت کو راه آن
ور نهم رو بر درت کو آب روی

شاید ار بر چشمها جایت کنند
زانکه گل خوشتر بود بر طرف جوی

با رخت خورشید تابان گو متاب
با قدت سرو خرامان گو مروی

دل که بر خاک درت گم کرده‌ام
می‌برم در زلف مشکین تو بوی

گر ترا با موی می‌باشد سری
فرق نبود موئی از من تا بموی

با لبت خواجو ز آب زندگی
گر نشوید دست دست از وی بشوی
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۹۱۱ - ایکه گوئی کز چه رو سر گشته می‌کردی چو گوی
گوهر بعدی:غزل ۹۱۳ - ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.