غزل ۱۰ - به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت
هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت ۱

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟
که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت ۲

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه
ز آفتاب رخت سایه‌ای بر آن انداخت ۳

رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود
که پرده از رخ تو برنمی‌توان انداخت ۴

حلاوت لب تو، دوش، یاد می‌کردم
بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت ۵

من از وصال تو دل برگرفته بودم، لیک
زبان لطف توام باز در گمان انداخت ۶

قبول تو دگران را به صدر وصل نشاند
دل شکستهٔ ما را بر آستان انداخت ۷

چه قدر دارد، جانا، دلی؟ توان هردم
بر آستان درت صدهزار جان انداخت ۸

عراقی از دل و جان آن زمان امید برید
که چشم جادوی تو چین در ابروان انداخت ۹