غزل ۲۸ - طرهٔ یار پریشان چه خوش است

طرهٔ یار پریشان چه خوش است
قامت دوست خرامان چه خوش است ۱

خط خوش بر لب جانان چه نکوست
سبزه و چشمهٔ حیوان چه خوش است ۲

از می عشق دلی مست و خراب
همچو چشم خوش جانان چه خوش است ۳

در خرابات خراب افتاده
عاشق بی سر و سامان چه خوش است ۴

آن دل شیفتهٔ ما بنگر
در خم زلف پریشان چه خوش است ۵

یوسف گم شدهٔ ما را بین
کاندر آن چاه زنخدان چه خوش است ۶

لذت عشق بتم از من پرس
تو از آن بی‌خبری کان چه خوش است ۷

تو چه دانی که شکر خندهٔ او
از دهان شکرستان چه خوش است؟ ۸

چه شناسی که می و نقل بهم
از لب آن بت خندان چه خوش است ۹

گر ببینی که به وقت مستی
لب من بر لب جانان چه خوش است ۱۰

یار ساقی و عراقی باقی
وه که این عیش بدینسان چه خوش است ۱۱