غزل ۲۷ - در کوی خرابات، کسی را که نیاز است

در کوی خرابات، کسی را که نیاز است
هشیاری و مستیش همه عین نماز است ۱

آنجا نپذیرند صلاح و ورع امروز
آنچ از تو پذیرند در آن کوی نیاز است ۲

اسرار خرابات به جز مست نداند
هشیار چه داند که درین کوی چه راز است؟ ۳

تا مستی رندان خرابات بدیدم
دیدم به حقیقت که جزین کار مجاز است ۴

خواهی که درون حرم عشق خرامی؟
در میکده بنشین که ره کعبه دراز است ۵

هان! تا ننهی پای درین راه ببازی
زیرا که درین راه بسی شیب و فراز است ۶

از میکده‌ها نالهٔ دلسوز برآمد
در زمزمهٔ عشق ندانم که چه ساز است؟ ۷

در زلف بتان تا چه فریب است که پیوست
محمود پریشان سر زلف ایاز است ۸

زان شعله که از روی بتان حسن تو افروخت
جان همه مشتاقان در سوز و گداز است ۹

چون بر در میخانه مرا بار ندادند
رفتم به در صومعه، دیدم که فراز است ۱۰

آواز ز میخانه برآمد که عراقی
در باز تو خود را که در میکده باز است ۱۱