غزل ۴۴ - هر که را جام می به دست افتاد

هر که را جام می به دست افتاد
رند و قلاش و می‌پرست افتاد ۱

دل و دین و خرد زدست بداد
هر که را جرعه‌ای به دست افتاد ۲

چشم میگون یار هر که بدید
ناچشیده شراب، مست افتاد ۳

وانکه دل بست در سر زلفش
ماهی‌آسا، میان شست افتاد ۴

لشکر عشق باز بیرون تاخت
قلب عشاق را شکست افتاد ۵

عاشقی کز سر جهان برخاست
زود با دوستش نشست افتاد ۶

هر که پا بر سر جهان ننهاد
همت او عظیم پست افتاد ۷

سر جان و جهان ندارد آنک:
در سرش بادهٔ الست افتاد ۸

وآنکه از دست خود خلاص نیافت
در ره عشق پای‌بست افتاد ۹

هان، عراقی، ببر ز هستی خویش
نیستی بهره‌ات ز هست افتاد ۱۰