غزل ۸۸ - ناگه بت من مست به بازار برآمد

ناگه بت من مست به بازار برآمد
شور از سر بازار به یکبار برآمد ۱

بس دل که به کوی غم او شاد فروشد
بس جان که ز عشق رخ او زار برآمد ۲

در صومعه و بتکده عشقش گذری کرد
مؤمن ز دل و گبر و ز زنار برآمد ۳

در کوی خرابات جمالش نظر افگند
شور و شغبی از در خمار برآمد ۴

در وقت مناجات خیال رخش افروخت
فریاد و فغان از دل ابرار برآمد ۵

یک جرعه ز جام لب او می‌زده‌ای یافت
سرمست و خرامان به سر دار برآمد ۶

در سوخته‌ای آتش شمع رخش افتاد
از سوز دلش شعلهٔ انوار برآمد ۷

باد در او سر آتش گذری کرد
از آتش سوزان گل بی خوار برآمد ۸

ناگاه ز رخسار شبی پرده برانداخت
صد مهر ز هر سو به شب تار برآمد ۹

باد سحر از خاک درش کرد حکایت
صد نالهٔ زار از دل بیمار برآمد ۱۰

کی بو که فروشد لب او بوسه به جانی؟
کز بوک و مگر جان خریدار برآمد ۱۱