غزل ۸۹ - ناگه بت من مست به بازار برآمد

ناگه بت من مست به بازار برآمد
شور از سر بازار به یکبار برآمد ۱

مانا به کرشمه سوی او باز نظر کرد
کین شور و شغب از سر بازار برآمد ۲

با اهل خرابات ندانم چه سخن گفت؟
کاشوب و غریو از در خمار برآمد ۳

در صومعه ناگاه رخش پرده برانداخت
فریاد و فغان از دل ابرار برآمد ۴

آورد چو در کار لب و غمزه و رخسار
جان و دل و چشم همه از کار برآمد ۵

تا جز رخ او هیچ کسی هیچ نبیند
در جمله صور آن بت عیار برآمد ۶

هر بار به رنگی بت من روی نمودی
آن بار به رنگ همه اطوار برآمد ۷

و آن شیفته کز زلف و قدش دار و رسن یافت
بگرفت رسن، خوش به سر دار برآمد ۸

فی‌الجمله برآورد سر از جیب بزودی
هر دم به لباسی دگر آن یار برآمد ۹

و آن سوخته کاتش همه تاب رخ او دید
زو دعوی «النار ولاالعار» برآمد ۱۰

المنةلله که پس از منت بسیار
مقصود و مرادم ز لب یار برآمد ۱۱

دور از لب و دندان عراقی همه کامم
زان دو لب شیرین شکر بار برآمد ۱۲