غزل ۹۶ - در من نگرد یار دگربار که داند

در من نگرد یار دگربار که داند
زین پس دهدم بر در خود بار که داند؟ ۱

از یاد خودم کرد فراموش به یکبار
یادآورد از من دگر آن یار که داند؟ ۲

خون شد جگرم از غم و اندیشهٔ آن دوست
خشنود شود از من غمخوار که داند؟ ۳

بیمار دلم، خسته جگر از غم عشقش
آید به عیادت بر بیمار که داند؟ ۴

ای دشمن بدخواه، چه باشی به غمم شاد؟
باشد که شود دوست دگربار که داند؟ ۵

در بند امید، ای دل، بگشای دو دیده
باشد که ببینی رخ دلدار که داند؟ ۶

روشن شود این تیره شب بخت عراقی
از صبح رخ یار وفادار که داند؟ ۷