غزل ۱۱۱ - مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید

مرا، گرچه ز غم جان می‌برآید
غم عشقت ز جانم خوشتر آید ۱

درین تیمار گر یک دم غم تو
نپرسد حال من، جانم برآید ۲

مرا شادی گهی باشد درین غم
که اندوه توام از در در آید ۳

مرا یک ذره اندوه تو خوشتر
که یک عالم پر از سیم و زر آید ۴

اگرچه هر کسی از غم گریزد
مرا چون جان ، غم تو درخور آید ۵

مرا در سینه تاب انده تو
بسی خوشتر ز آب کوثر آید ۶

چو سر در پای اندوه تو افکند
عراقی در دو عالم بر سر آید ۷