غزل ۱۳۷ - ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز

ساقی، ز شکر خنده شراب طرب انگیز
در ده، که به جان آمدم از توبه و پرهیز ۱

در بزم ز رخسار دو صد شمع برافروز
وز لعل شکربار می و نقل فرو ریز ۲

هر ساعتی از غمزه فریبی دگر آغاز
هر دم ز کرشمه شر و شوری دگر انگیز ۳

آن دل که به رخسار تو دزدیده نظر کرد
او را به سر زلف نگونسار درآویز ۴

و آن جام که به دام سر زلف تو درافتاد
قیدش کن و بسپار بدان غمزهٔ خونریز ۵

در شهر ز عشق تو بسی فتنه و غوغاست
از خانه برون آ، بنشان شور شغب خیز ۶

چون طینت من از می مهر تو سرشتند
کی توبه کنم از می ناب طرب انگیز؟ ۷

ای فتنه، که آموخت تو را کز رخ چون ماه
بفریب دل اهل جهان ناگه و بگریز؟ ۸

خواهی که بیابی دل گم کرده، عراقی؟
خاک در میخانه به غربال فرو بیز ۹