غزل ۱۴۹ - گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک
زمینیان همه دامن کشند بر افلاک ۱

به من نگر، که به من ظاهر است حسن رخت
شعاع خور ننماید، اگر نباشد خاک ۲

دل من آینهٔ توست، پاک می‌دارش
که روی پاک نماید، بود چو آینه پاک ۳

لبت تو بر لب من نه، ببار و بوسه بده
چو جان من به لب آمد چه می‌کنم تریاک؟ ۴

به تیر غمزه مرا می‌زنی و می‌ترسم
که بر تو آید تیری که می زنی بی‌باک ۵

برای صورت خود سوی من نگاه کنی
برای آنکه به من حسن خود کنی ادراک ۶

مرا به زیور هستی خود بیارایی
و گرنه سوی عدم نظر کنی؟حاشاک ۷

اگر نبودی بر من لباس هستی تو
ز بی‌نیازی تو کردمی گریبان چاک ۸

مده ز دست به یک بارگی عراقی را
کف تو نیست محیطی که رد کند خاشاک ۹