غزل ۱۵۹ - یاران، غمم خورید، که غمخوار مانده‌ام

یاران، غمم خورید، که غمخوار مانده‌ام
در دست هجر یار گرفتار مانده‌ام ۱

یاری دهید، کز در او دور گشته‌ام
رحمی کنید، کز غم او زار مانده‌ام ۲

یاران من ز بادیه آسان گذشته‌اند
من بی‌رفیق در ره دشوار مانده‌ام ۳

در راه باز مانده‌ام، ار یار دیدمی
با او بگفتمی که: من از یار مانده‌ام ۴

دستم بگیر، کز غمت افتاده‌ام ز پای
کارم کنون بساز، که از کار مانده‌ام ۵

وقت است اگر به لطف دمی دست گیریم
کاندر چه فراق نگونسار مانده‌ام ۶

ور در خور وصال نیم مرهمی فرست
از درد خویشتن، که دل‌افگار مانده‌ام ۷

دردت چو می‌دهد دل بیمار را شفا
من بر امید درد تو بیمار مانده‌ام ۸

بیمار پرسش از تو نیاید، به درد گو:
تا باز پرسدم، که جگرخوار مانده‌ام ۹

مانا که بر در تو عراقی عزیز نیست
کز صحبتش همیشه چنین خوار مانده‌ام ۱۰