غزل ۱۷۱ - تا کی از دست تو خونابه خورم؟

تا کی از دست تو خونابه خورم؟
رحمتی، کز غم خون شد جگرم ۱

لحظه لحظه بترم، دور از تو
دم به دم از غم تو زارترم ۲

نه همانا که درین واقعه من
از کف انده تو جان ببرم ۳

چه شود گر بگذری تا من
چون سگان بر سر کویت گذرم؟ ۴

آمدم بر درت از دوستیت
دشمن آسا مکن از در، بدرم ۵

دم به دم گرد درت خواهم گشت
تا مگر بر رخت افتد نظرم ۶

خود چنین غرقه به خون در، که منم
کی توانم که به رویت نگرم؟ ۷

تا من از خاک درت دور شدم
نامد از تو که بپرسی خبرم؟ ۸

کرمت نیز نگفت از سر لطف
که: غم کار عراقی بخورم ۹