غزل ۱۷۳ - چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟
اگر در من نگه کردی نگارم ۱

بدیدی گر فراقش چونم آخر
بپرسیدی دمی حال فگارم ۲

نکرد آن دوست از من یاد روزی
به کام دشمنان شد روزگارم ۳

چرا خواهد به کام دشمنانم
چو می‌داند که او را دوست دارم؟ ۴

عزیزی بودم اول بر در او
عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟ ۵

فرو شد روز من بی‌مهر رویش
چو شب تیره شده است این روزگارم ۶

نه دلداری که باشد مونس دل
نه غمخواری که باشد غمگسارم ۷

نمی‌دانم که دامان که گیرم؟
که تا از جیب محنت سر برآرم ۸

عراقی، دامن غم گیر و خوش باش
که هم با تو درین تیمار یارم ۹