غزل ۱۸۲ - شاید که به درگاه تو عمری بنشینم

شاید که به درگاه تو عمری بنشینم
در آرزوی روی تو، وانگاه ببینم ۱

دریاب که از عمر دمی بیش نمانده است
بشتاب، که اندر نفس باز پسینم ۲

فریاد! که از هجر تو جانم به لب آمد
هیهات! که دور از تو همه ساله چنینم ۳

دارم هوس آنکه ببینم رخ خوبت
پس جان بدهم، نیست تمنی به جز اینم ۴

آن رفت، دریغا! که مرا دین و دلی بود
از دولت عشق تو نه دل ماند و نه دینم ۵

از بهر عراقی، به درت آمده‌ام باز
فرمای جوابی، بروم یا بنشینم؟ ۶