غزل ۱۹۱ - گر چه ز جهان جوی نداریم

گر چه ز جهان جوی نداریم
هم سر به جهان فرو نیاریم ۱

زان جا که حساب همت ماست
عالم همه حبه‌ای شماریم ۲

خود با دو جهان چکار ما را؟
ما شیفتهٔ یکی نگاریم ۳

کی صید جهان شویم؟ چون ما
در بند کمند زلف یاریم ۴

در دل همه مهر او نویسیم
بر جان همه عشق او نگاریم ۵

این خود همه هست، بر در او
از خاک بتر هزار باریم ۶

ما خود خجلیم از رخ یار
با آنکه ز عشق زار زاریم ۷

از کردهٔ خود سیاه‌روییم
وز گفتهٔ خویش شرمساریم ۸

رویش به کدام چشم بینیم؟
وصلش به چه روی چشم داریم؟ ۹

ما در خور او نه‌ایم، لیکن
با این همه هم امیدواریم ۱۰

ای دوست، گناه ما همین است
کز دیده و جانت دوست داریم ۱۱

باری، به نظاره‌ای برون آی
بنگر که: چگونه جان سپاریم ۱۲

بر بوی نظارهٔ جمالت
دیری است که ما در انتظاریم ۱۳

یک ره بنگر سوی عراقی
بنگر که: چگونه جان سپاریم ۱۴