هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از عراقی، بیانگر عشق شدید و فداکاری در راه معشوق است. شاعر از سوزش عشق، فدا کردن همه چیز برای دیدار معشوق، و یادگیری عشق در مکتب جمال او سخن میگوید. همچنین، اشارهای به رهایی از غم و رسیدن به روزهای خوب دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه برای درک کامل دارند.
غزل ۱۹۴ - گر ز شمعت چراغی افروزیم
گر ز شمعت چراغی افروزیم
خرمن خویش را بدان سوزیم ۱
در غمت دود آن به عرش رسد
آتشی، کز درون برافروزیم ۲
آفتاب جمال بر ما تاب
زانکه ما بیرخت سیه روزیم ۳
تا ببینیم روی خوبت را
از دو عالم دو دیده بردوزیم ۴
مایهٔ جان و دل براندازیم
به ز عشقت چه مایه اندوزیم؟ ۵
همچو طفلان به مکتب حسنت
ابجد عشق را بیاموزیم ۶
در غم عشق اگر رود سر ما
ای عراقی، برو، که بهروزیم ۷
خرمن خویش را بدان سوزیم ۱
در غمت دود آن به عرش رسد
آتشی، کز درون برافروزیم ۲
آفتاب جمال بر ما تاب
زانکه ما بیرخت سیه روزیم ۳
تا ببینیم روی خوبت را
از دو عالم دو دیده بردوزیم ۴
مایهٔ جان و دل براندازیم
به ز عشقت چه مایه اندوزیم؟ ۵
همچو طفلان به مکتب حسنت
ابجد عشق را بیاموزیم ۶
در غم عشق اگر رود سر ما
ای عراقی، برو، که بهروزیم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۶۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۹۳ - من که هر لحظه زار میگریم
گوهر بعدی:غزل ۱۹۵ - گر چه دل خون کنی از خاک درت نگریزیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
