غزل ۱۹۸ - خیزید، عاشقان، نفسی شور و شر کنیم

خیزید، عاشقان، نفسی شور و شر کنیم
وز های و هو، جهان همه زیر و زبر کنیم ۱

از تاب سینه آتشی اندر جگر زنیم
وز آب دیده سینهٔ تفسیده تر کنیم ۲

در ماتم خودیم، بیا، زار بگرییم
خاکستر جهان همه بر فرق سر کنیم ۳

نعره ز جان زنیم، همه روز تا به شب
ناله ز درد دل همه شب تا سحر کنیم ۴

تا چند چاشت ما همه از خوان غم بود؟
تا کی وجوه شام ز خون جگر کنیم؟ ۵

آهی برآوریم، سحرگه، ز سوز دل
زین بخت خفته را دمی از خواب برکنیم ۶

زاری کنان به درگه دلدار خود رویم
نعره‌زنان به پیش سرایش گذر کنیم ۷

باشد که یک نفس نظری سوی ما کند
دزدیده آن نفس به رخ او نظر کنیم ۸

آن لحظه از عراقی، باشد که وارهیم
گر زو رها شویم، سخن مختصر کنیم ۹