غزل ۲۰۶ - شهری است بزرگ و ما دروییم

شهری است بزرگ و ما دروییم
آبی است حیات و ما سبوییم ۱

بویی به مشام ما رسیده است
ما زنده بدان نسیم و بوییم ۲

بازیچه مدان، تو خواجه، ما را
ما از صفت جلال اوییم ۳

چوگان حیات تا بخوردیم
در راه به سر دوان چو گوییم ۴

تا خوی صفات او گرفتیم
نشناخت کسی که در چه خوییم؟ ۵

می‌گفت عراقی از سر سوز:
ما نیز برای گفت و گوییم ۶