هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از خودپسندی و جستجوی مدح دیگران انتقاد میکند و از رنجهای عشق و ناکامیهای خود میگوید. او از یاری که او را به دشمنان سپرده شکایت دارد و آرزو میکند که بتواند از این وضعیت رهایی یابد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و رنج عشق ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۲۰۵ - تا کی همه مدح خویش گوییم؟
تا کی همه مدح خویش گوییم؟
تا چند مراد خویش جوییم؟ ۱
بر خیره قصیده چند خوانیم؟
بیهوده فسانه چند گوییم؟ ۲
ای دیده بیا، که خون بگرییم
وی بخت، بیا، که خوش بموییم ۳
ما را چو به کام دشمنان کرد
آن یار که دوستدار اوییم ۴
نگذاشت که با سگان کویش
گرد سر کوی او بپوییم ۵
دانم که روا ندارد آن خود
کز باغ رخش گلی ببوییم ۶
زین به نبود، کز آب دیده
خیزیم و گلیم خود بشوییم؟ ۷
گردی است به راه در، عراقی
آن گرد ز راه خود بروبیم ۸
تا چند مراد خویش جوییم؟ ۱
بر خیره قصیده چند خوانیم؟
بیهوده فسانه چند گوییم؟ ۲
ای دیده بیا، که خون بگرییم
وی بخت، بیا، که خوش بموییم ۳
ما را چو به کام دشمنان کرد
آن یار که دوستدار اوییم ۴
نگذاشت که با سگان کویش
گرد سر کوی او بپوییم ۵
دانم که روا ندارد آن خود
کز باغ رخش گلی ببوییم ۶
زین به نبود، کز آب دیده
خیزیم و گلیم خود بشوییم؟ ۷
گردی است به راه در، عراقی
آن گرد ز راه خود بروبیم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۴۵۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۰۴ - بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییم
گوهر بعدی:غزل ۲۰۶ - شهری است بزرگ و ما دروییم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
